Ο μοιραίος απολογισμός της κρίσης

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiu5ZAZ03vufr_bDCiiXREd1arJeEwkBKIcFCHUkeVlOIbOdkajmxEDRxVElV9elAmi7uiFDqa_Rz5khvbT1_7P6fvu1h8zbR9V9eUK2RAtjj5HmwYP64QSACGHNa6xPQYTBySQirVK53U/s1600/o-moiraios-apologismos-ths-krishs.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiu5ZAZ03vufr_bDCiiXREd1arJeEwkBKIcFCHUkeVlOIbOdkajmxEDRxVElV9elAmi7uiFDqa_Rz5khvbT1_7P6fvu1h8zbR9V9eUK2RAtjj5HmwYP64QSACGHNa6xPQYTBySQirVK53U/s1600/o-moiraios-apologismos-ths-krishs.jpg" width="485" /></a></div>Παρά τα δις που έδωσε η ΕΚΤ στις τράπεζες, οι ΜΜΕ δυσκολεύονται ν' αποκτήσουν πίστωση. Το Europarltv ερευνά τις ανθρώπινες επιπτώσεις στο Βέλγιο και την Ιταλία. <b>Βίντεο: Ο μοιραίος απολογισμός της κρίσης χρέους (ελληνικοί υπότιτλοι)</b> <object classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" height="416" width="485"> <param name="Movie" value="http://www.europarltv.europa.eu/swf/EmbedPlayer.swf?vid=618be7f1-18d5-4761-b911-a085012b3cd9&autoplay=off&lang=el&handlerUrl=http://www.europarltv.europa.eu&showTitle=on&showBottom=on&loop=off&cid=00000000-0000-0000-0000-000000000000&startVolume=medium&bitrate=735&" /><param name="allowFullScreen" value="true" /><param name="scale" value="noscale"></param><param name="salign" value="tl"></param><param name="allowscriptaccess" value="always" /><embed src="http://www.europarltv.europa.eu/swf/EmbedPlayer.swf?vid=618be7f1-18d5-4761-b911-a085012b3cd9&autoplay=off&lang=el&handlerUrl=http://www.europarltv.europa.eu&showTitle=on&showBottom=on&loop=off&cid=00000000-0000-0000-0000-000000000000&startVolume=medium&bitrate=735&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" salign="tl" scale="noscale" width="485" height="416" ></embed > </object></div>

Ο μοιραίος απολογισμός της κρίσης

Παρά τα δις που έδωσε η ΕΚΤ στις τράπεζες, οι ΜΜΕ δυσκολεύονται ν' αποκτήσουν πίστωση. Το Europarltv ερευνά τις ανθρώπινες επιπτώσεις στ...

Διαβάστε περισσότερα »

Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhp7L7c_L2xIpCXwVcA34BwUUcUZdkUUGXTGPrpzReWteZi9fm5Y70be4vwNoAPgVHGIIuqEAN4l07q5wY-e2x9q39sdKiq6Ubh5JzGA6n_PmHzwDaMZB3DLc0f7fZWsl3HsgDY02C6bpZ/s1600/ellinikiglwssa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank" title="Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)"><img alt="Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)" border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhp7L7c_L2xIpCXwVcA34BwUUcUZdkUUGXTGPrpzReWteZi9fm5Y70be4vwNoAPgVHGIIuqEAN4l07q5wY-e2x9q39sdKiq6Ubh5JzGA6n_PmHzwDaMZB3DLc0f7fZWsl3HsgDY02C6bpZ/s640/ellinikiglwssa.jpg" width="640" /></a></div><b>Μετά την αλλαγή των γραμματικών κανόνων που διδάσκονται στην πέμπτη και έκτη δημοτικού, αναρτούμε από το “Ελληνικό Αρχείο” μία “πραγματεία” για την γλώσσα μας, προκειμένου να συμβάλλουμε στην κατανόηση από τους αναγνώστες μας της ζημίας που προκάλεσαν οι γλωσσολόγοι του παιδαγωγικού ινστιτούτου με τις αλλαγές τους στους γραμματικούς κανόνες, τα φωνήεντα και τα σύμφωνα. Ισως αν το διαβάσουν κάποιοι ιθύνοντες να προλάβουν να σταματήσουν τον υποβιβασμό που πάει να γίνει στην γλώσσα και τον πολιτισμό μας. </b> το κείμενο από το Ελληνικό Αρχείο … <b>“Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. </b>(βιβλίο Γκίνες) <b>Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια. </b>(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft) <b>Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…..στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. </b>(Francisco Adrados, γλωσσολόγος). Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό. <b>Η ΣΟΦΙΑ </b> Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι). Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!! Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο. Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα. <b>Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. </b> Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις. <b>Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ </b> Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική». Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει». Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου. «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».</div>

Η Γλώσσα μας (Ένα προϊόν ανώτερου πολιτισμού)

Μετά την αλλαγή των γραμματικών κανόνων που διδάσκονται στην πέμπτη και έκτη δημοτικού, αναρτούμε από το “Ελληνικό Αρχείο” μία “πραγματεία” ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhC4NdX5Jm7PIDkqJRJbSWUwyjxeFUtFjhfukCZk1PowhOp5CgU7IQR9xzIrjNiCXhl4OtvSVwydu9HLORhcra6CiiVtZtaLEmT7z57IKyoOTgpbIeEY_PJHnEszpuZVzoKwgI7_j9Ez_g/s1600/o-fovos-ws-meso-politikoy-elegxoy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα;" border="0" height="264" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhC4NdX5Jm7PIDkqJRJbSWUwyjxeFUtFjhfukCZk1PowhOp5CgU7IQR9xzIrjNiCXhl4OtvSVwydu9HLORhcra6CiiVtZtaLEmT7z57IKyoOTgpbIeEY_PJHnEszpuZVzoKwgI7_j9Ez_g/s320/o-fovos-ws-meso-politikoy-elegxoy.jpg" title="Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα;" width="320" /></a></div> Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται για τη ζωή τους, για τη δουλειά τους, για την περιουσία τους. Πρόκειται για τον γνωστό κατευθυνόμενο φόβο, την ψυχολογική βία, όπως ονομάζεται στη γλώσσα της νομικής επιστήμης. Οι Έλληνες την εποχή αυτήν έχουμε πέσει θύματα της ψυχολογικής βίας , για την οποία κανένας δεν λογοδοτεί ενώ είναι γνωστοί αυτοί που την κατευθύνουν καθώς και τα μέσα που χρησιμοποιούν και το σκοπό τον οποίο επιδιώκουν που είναι η πολιτική χειραγώγηση του λαού. Το ερώτημα είναι αν ο καθένας από μας μπορεί να ζητήσει την δικαστική προστασία που παρέχουν οι διατάξεις περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσοι νομομαθείς, θα μπορούσαν να ενημερώσουν τον κόσμο για τα δικαιώματά του. Αν γνωρίζαμε τα δικαιώματά μας, δεν θα οδηγούνταν ο κόσμος στην απόγνωση και στην αυτοκτονία. Ούτε εκείνοι που χρησιμοποιούν την ψυχολογική βία θα συνέχιζαν να το πράττουν, αν ήξεραν ότι ο κόσμος γνωρίζει τα δικαιώματά του. Αυτοί λοιπόν που νοιάζονται για τον ελληνικό λαό, είτε ιδιώτες, είτε οργανώσεις, ας μελετήσουν το ζωτικό αυτό θέμα, για να μη γινόμαστε θύματα του φόβου. Η γνώση είναι δύναμη. Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος είναι απροστάτευτος στην ψυχολογική βία. Το να μη φοβούμαστε την εξουσία είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Άρθρο 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια όμάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλονται σ' αυτήν. <a href="http://moschoblog.blogspot.gr/2012/07/blog-post_6607.html" rel="nofollow" target="_blank">Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου</a></div>

Ο φόβος ως μέσον πολιτικού ελέγχου

Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται για τη ζωή τους, για τη δουλειά τους, για την περιουσία τους. Πρόκειται για τον γνωστό...

Διαβάστε περισσότερα »

Οι σταθερές αξίες στους καιρούς κρίσης

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFvWiEXDHF4SkugedENJaH7eTiCTc26HLHiFz-7IANEnmw1AY2JgTHFufK6M1Txuep0_ZFQB3HvxkF5_DVV8AxqglxKFicosTGv2_F7KUDgNkuu-PTx50XDb6QRk_qhlDasad_pX9jD6g/s1600/statheres-aksies-se-kairoys-krishs.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Οι σταθερές αξίες στους καιρούς “κρίσης” " border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFvWiEXDHF4SkugedENJaH7eTiCTc26HLHiFz-7IANEnmw1AY2JgTHFufK6M1Txuep0_ZFQB3HvxkF5_DVV8AxqglxKFicosTGv2_F7KUDgNkuu-PTx50XDb6QRk_qhlDasad_pX9jD6g/s320/statheres-aksies-se-kairoys-krishs.jpg" title="Οι σταθερές αξίες στους καιρούς “κρίσης” " width="320" /></a></div>Τα ανοιχτά συστήματα, στο Σύμπαν, δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Σε αυτά περιλαμβάνονται όχι μόνο οι ζωντανοί οργανισμοί, οι ανθρώπινες κοινωνίες, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των «απλούστερων» φυσικοχημικών συστημάτων. Στα συστήματα, ελάχιστες διαταραχές και διακυμάνσεις σε μικροσκοπική κλίμακα οδηγούν στην ανάδυση νέων απροσδόκητων μακροσκοπικών δομών. 'Ετσι, επιτρέπει στις δομές να αναδημιουργήσουν τον εαυτό τους σύμφωνα με απρόβλεπτα πρότυπα. 'Ετσι, οι δομές εισάγουν τη διαρκή δημιουργικότητα μέσα στη φύση. Η ελάχιστη αλλαγή μπορεί να "αποσταθεροποιήσει" το σύστημα και να επιφέρει ένα αποτέλεσμα που δεν είχε προβλεφθεί από τη λογική των γραμμικών εξισώσεων. Μακρυά από την ισορροπία, όταν το σύστημα διαταραχθεί, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα επιστρέψει και πάλι στην αρχική του κατάσταση. Αντιθέτως, το σύστημα αρχίζει να διερευνά νέες δομές, νέα είδη οργάνωσης στον χωρόχρονο. Ένας σπουδαίος παράγοντας στην εμφάνιση νέων δομών είναι η συνεισφορά των διακυμάνσεων ή διαταράξεων, δηλαδή των ξαφνικών αλλαγών που επιτρέπουν κάτι καινούργιο να εμφανιστεί, ακόμη και εκεί που η ύπαρξη της εντροπίας θα το απέκλειε. Μια και μόνο διακύμανση προστιθέμενη σε άλλες θα μπορούσε να γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να επανοργανώσει το όλο σύστημα σε ένα νέο πρότυπο. Τα σημεία αυτά, σημεία διακλάδωσης, είναι σημεία στα οποία καταρρέει η ντετερμινιστική περιγραφή και το σύστημα ακολουθεί μία από τις πολλές πιθανές διακλαδώσεις του δρόμου. Η διακλάδωση σε ένα σύστημα είναι μια στιγμή ζωτικής σημασίας. Με το πέρασμα του χρόνου, ο χείμαρρος των σημείων διακλάδωσης κάνει το σύστημα είτε να κατακερματιστεί καταλήγοντας στο χάος είτε να σταθεροποιήσει μια νέα συμπεριφορά μέσω σειράς βρόχων ανάδρασης. Εφόσον σταθεροποιηθεί από την ανάδρασή του ένα σύστημα που έχει περάσει μέσα από μια διακλάδωση, μπορεί να αντισταθεί σε άλλες μεταβολές, ώσπου κάποια κρίσιμη νέα διαταραχή να ενισχύσει την ανάδραση και να δημιουργήσει ένα νέο σημείο διακλάδωσης. Στα σημεία διακλάδωσής του, προσφέρεται πραγματικά στο σύστημα, που ακολουθεί μια πορεία, η δυνατότητα «επιλογής» ανάμεσα σε διάφορα είδη τάξης. Τα έθνη εξελίχθηκαν κυρίως μέσω διακλαδώσεων που περιλάμβαναν έντονες συγκρούσεις. Κατα μία εκδοχή την φαινομενική ανισορροπία ενός συστήματος ή τις διακλαδώσεις του τα θεωρούμε ως “κρίσεις” του συστήματος! Σ’ αυτές τις κρίσεις των συστημάτων σημασία έχουν οι επιλογές διακλάδωσής τους ώστε να έχουμε εξέλιξη και όχι χαώδεις καταστάσεις! Στις περιπτώσεις των κοινωνικών συστημάτων, οι επιλογές διακλάδωσης πρέπει να γίνονται στη βάση των σταθερών αξιών του συστήματος! Συνήθως τα στοιχεία του συστήματος διαχωρίζονται επικαλούμενα την εξαίρεση της ευθύνης τους για την ανισορροπία του συστήματος! Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο λάθος για την αποκατάσταση της ισορροπίας του συστήματος! Εφ’ όσον όλα τα στοιχεία περιέχονται στο σύστημα, ως μέρη ενός όλου, χρειάζεται να συμμετέχουν συνειδητά στις επιλογές διακλάδωσης του συνόλου τους. Ανεξάρτητα από τον καταμερισμό της ατομικής ευθύνης, όλα τα στοιχεία πρέπει ενωμένα στις βασικές Αρχές και αξίες του συστήματος, στον πολιτισμό του, να επιλέξουν το μέλλον του, την κατάσταση της μελλοντικής ισορροπίας του, της νέας κατάστασης εξέλιξής του! Χρειάζεται όλα τα στοιχεία του συστήματος να γίνουν ενεργά στοιχεία της αλλαγής του. Με αυτή την έννοια οι “κρίσεις” των συστημάτων μετατρέπονται και γίνονται ευκαιρίες εξέλιξής τους! Η Φύση και σ’ αυτή την περίπτωση μάς διδάσκει, γιατί ακολουθεί τους Φυσικούς Νόμους και δεν επιζητεί την εξαίρεση! <a href="http://goo.gl/Qgd64" rel="nofollow" target="_blank">Σ. Τσαχάλης για τους Οδοδείκτες</a></div>

Οι σταθερές αξίες στους καιρούς κρίσης

Τα ανοιχτά συστήματα, στο Σύμπαν, δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Σε αυτά περιλαμβάνονται όχι μόνο οι ζωντανοί οργανισμοί, οι ανθρώπινε...

Διαβάστε περισσότερα »

Λαθρομετανάστης, άκυρος όρος

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7aMLv-v7GV3Adbm1waC6zkkvECnv7aOtFvlHqFRGpo3UBXwl5IjnG0KMSMYqB8r_n8PMcebub7cT_wtMhWSdxk4063ix8A_Ri8dzZMhN3k7wVhdNz3CThjgrWg5KQUM2mxAKac_FwVl8/s1600/giati-o-oros-lathrometanasths-einai-akyros.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="Γιατί ο όρος λαθρομετανάστης είναι άκυρος" border="0" height="478" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7aMLv-v7GV3Adbm1waC6zkkvECnv7aOtFvlHqFRGpo3UBXwl5IjnG0KMSMYqB8r_n8PMcebub7cT_wtMhWSdxk4063ix8A_Ri8dzZMhN3k7wVhdNz3CThjgrWg5KQUM2mxAKac_FwVl8/s640/giati-o-oros-lathrometanasths-einai-akyros.jpg" title="Γιατί ο όρος λαθρομετανάστης είναι άκυρος" width="640" /></a></div>Η λέξη “λαθρομετανάστης” από το καθαρά φασιστικό λεξιλόγιο ακραίων εθνικιστών και δηλωμένων ναζιστών, έχει περάσει σε καθημερινούς ανθρώπους που θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο περιγράφουν κάποιον που έχει διαπράξει κάποια παρανομία. Το πρώτο συνθετικό της λέξης “λάθρο-” είναι φορτισμένο με αρνητική σημασία και δημιουργεί συνειρμούς τύπου “λαθρεπιβάτης”, “λαθρέμπορος” κτλ, βάζοντας στην ίδια μοίρα ανθρώπους που αναζητούν καλύτερη ζωή (λες και είχαν όρεξη να ξενιτευτούν) με άτομα που παραβιάζουν νόμους ή κανονισμούς.<br /><br />Ακόμη και η ίδια η ελληνική νομοθεσία αποφεύγει να χρησιμοποιήσει τον όρο “λαθρομετανάστης”. Ούτε για πρόσωπα, ούτε για την ίδια την μετανάστευση ως μετακίνηση πληθυσμού. Η υιοθέτηση της συγκεκριμένης λέξης έχει καλλιεργηθεί εντέχνως από ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς κύκλους, με τις ευλογίες των media, που όλο και πιο συχνά την χρησιμοποιούν στο καθημερινό λεξιλόγιο. Η ένταξη αυτής της απεχθούς λέξης, ουσιαστικά έχει ως στόχο να ποινοκοποιήσει τους μετανάστες, αλλά και να δικαιολογήσει το οπλισμένο χέρι κάθε αμόρφωτου πιθήκου.<br /><br />Προφανώς η μετανάστευση είναι σημαντικότατο πρόβλημα όλων των δυτικών κοινωνιών, με τα κύρια αίτιά της να εντοπίζονται στον επεκτατισμό των μεγάλων δυνάμεων, αλλά και στα απολυταρχικά καθεστώτα σε κράτη της Αφρικής και της Ασίας. Το να αποκαλείς κάποιον “λαθρομετανάστη”, ουσιαστικά τον θεωρείς παράνομο, προσβάλλοντας την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του. Πουθενά στον δημόσιο λόγο δεν προβλέπεται να θεωρείς κάποιον ένοχο μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Το να επιτίθεσαι ουσιαστικά στην προσωπικότητα ενός ατόμου, είναι απάνθρωπο και χυδαίο. Πέρα τούτου είναι και πολιτικά ανήθικο.<br /><br />Εκτός από το υπαρκτό πρόβλημα που δημιουργείται με την γκετοποίηση δεκάδων εκατοντάδων ανθρώπων, θα πρέπει να σταθούμε στον ρόλο των ΜΜΕ, που διαχρονικά αναδεικνύουν την μετανάστευση ως αιτία της υποβάθμισης των περιοχών και της εγκληματικότητας. Σε συνδυασμό με την αγανάκτηση και την απελπισία κατοίκων περιοχών που έχουν αφεθεί επίτηδες στην μοίρα τους, κάνουν ευρέως αποδεκτή την χρήση του “λαθρομετανάστης”. Επίσης ο μισαλλόδοξος λόγος της ακροδεξιάς νομιμοποιήθηκε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τοποθετώντας το ζήτημα ως το μόνο άξιο λόγου, πετώντας κάτω από το χαλί, τις πολιτικές που απαξιώνουν την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ψιλά γράμματα για ορισμένους.<br /><br />Όταν “επιφανείς” υπουργοί στιγμάτιζαν τους μετανάστες ως “υγειονομική βόμβα” (κάτι που έκαναν και για άλλες κοινωνικές ομάδες), άνοιγαν την πόρτα των…σαλονιών στην ακροδεξιά. Έτσι, μετά το πέρασμα της λέξης “λαθρομετανάστης” στο λεξιλόγιο του νοικοκυραίου, ευκολότερα έγιναν αποδεκτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι “σκούπες” στο κέντρο της Αθήνας και η εκ των προτέρων ενοχοποίηση όσων δεν είναι Έλληνες.<br /><br />Η κράτηση σε στρατόπεδα όμως, προϋποθέτει αδίκημα, ενώ όσοι συλλαμβάνονται στα σύνορα, δεν μπορούν να κρατούνται για πάνω από 60 ημέρες. Οι διεθνείς συμβάσεις προβλέπουν ότι μέσα σ’ αυτό το διάστημα, το κράτος πρέπει να έχει απαντήσει στο αίτημά τους. Στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί το εξής αυτονόητο: Να κατηγοριοποιηθούν οι μετανάστες: Δηλαδή πόσοι ζητούν άσυλο, πόσοι είναι οικονομικοί μετανάστες κοκ. Αν κάποιος δεν δικαιούται παραμονή στην χώρα, πρέπει -κατά την συστημική ρητορεία- να απελαθεί.<br /><br />Όμως, ακόμα και η απέλαση δεν είναι μια απλή διαδικασία, γι’ αυτό παραπλανούν τον κόσμο όλοι όσοι νομίζουν πως παίζοντας το ξενοφοβικό χαρτί των απελάσεων, θα κερδίσουν ψηφοφόρους. Η απέλαση προϋποθέτει αναγνώριση του προσώπου και ταυτοποίηση των στοιχείων του με την χώρα απ’ όπου προέρχεται. Αν η ίδια η χώρα του δεν τον αναγνωρίζει πως θα τον διώξεις, με ποιον τρόπο; Ακόμη και οι τυχόν επαναπροωθήσεις, στις χώρες απ’ τις οποίες μεταβαίνουν εδώ δεν μπορεί να αποτελέσει σοβαρή λύση.<br /><br />Η μετανάστευση για να λυθεί οριστικά και για να μην περνάει στα μυαλά των πολλών ως πρόβλημα, χρειάζονται αλλαγές παγκοσμίου επιπέδου και κυρίως στην παύση όλων των πολεμικών επιχειρήσεων και στον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών, αλλά όχι με τον αμερικάνικο τρόπο.<br /><br />Μέχρι να συμβεί αυτό, καλό είναι ν’ αποφεύγονται όροι σαν τον “λαθρομετανάστη”, καθώς δικαιώνουν οποιαδήποτε άρρωστη νοοτροπία και αγιοποιούν κάθε αυτοδικία που κρύβεται πίσω από τον ρατσισμό, όπως ο ελέφαντας πίσω από παπαρούνα. Οι άνθρωποι δεν είναι προβλήματα, αλλά έχουν προβλήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μετανάστης βεβαίως, είναι και αδελφός μας, όπως δεν μπορεί να είναι και κάθε Έλληνας.<br /><br /><br /><br /><a href="http://goo.gl/PDHlo" rel="nofollow" target="_blank">STRANGE JOURNAL</a></div>

Λαθρομετανάστης, άκυρος όρος

Η λέξη “λαθρομετανάστης” από το καθαρά φασιστικό λεξιλόγιο ακραίων εθνικιστών και δηλωμένων ναζιστών, έχει περάσει σε καθημερινούς ανθρώπους...

Διαβάστε περισσότερα »

Η πεθερά πίσω από τον ομαδικό βιασμό της 17χρονης

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh6vcvUGmChnwOWIxyVaRaCV7nxX6-kTSHFhWo6y5vL8IZmctzy-usgPiJ9jqLoUOlgnCFOwedTXHEr96MTL6n4BCoVNG6phfprURdwFw0PIBp34xC_EIWrHLt-8ThDiX5PQYLPuYaCPps/s1600/ARPAKTIKA+(1).jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="428" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh6vcvUGmChnwOWIxyVaRaCV7nxX6-kTSHFhWo6y5vL8IZmctzy-usgPiJ9jqLoUOlgnCFOwedTXHEr96MTL6n4BCoVNG6phfprURdwFw0PIBp34xC_EIWrHLt-8ThDiX5PQYLPuYaCPps/s640/ARPAKTIKA+(1).jpg" width="640" /></a></div><b>Η πεθερά της 17χρονης, που έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού, πίσω από τον εφιάλτη που έζησε το βράδυ του Σαββάτου η ανήλικη. Η ανήλικη από τη Βουλγαρία, που συζούσε με νεαρό ομοεθνή της στο Ρέθυμνο, έψαχνε για δουλειά, καθώς με δυσκολία τα έβγαζαν πέρα.</b><br /><br />Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου της τηλεφώνησε η πεθερά της και της ζήτησε να ετοιμαστεί, καθώς θα περνούσε μαζί με τον άντρα της και έναν φίλο τους, για να την πάρουν για μια δουλειά, σε ταβέρνα χωριού του Ρεθύμνου.<br /><br />Η ανήλικη, σύμφωνα με το "Έθνος", ετοιμάστηκε και επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο των πεθερικών της. Όπως ανέφερε αργότερα σε αστυνομικούς, πήγαν σε μια αγροτική τοποθεσία έξω από χωριό της πόλης, αλλά δεν υπήρχε ταβέρνα.<br /><br />Την οδήγησαν τότε σε μία στάνη όπου ήδη περίμεναν τέσσερις αλλοδαποί, δύο Ινδοί και δύο Πακιστανοί. Αφού τη βίασαν, η πεθερά της επέστρεψε για να την πάρει. Όπως καταγγέλλεται, της πέταξε 50 ευρώ και την προειδοποίησε να μη μιλήσει σε κανέναν για όσα συνέβησαν εκεί.<br /><br />Η 17χρονη όμως αφού επέστρεψαν στο σπίτι πήγε στην αστυνομία και κατήγγειλε όσα είχαν συμβεί. Ανάμεσα στους έξι συλληφθέντες είναι και η πεθερά της ανήλικης κοπέλας, ενώ αναζητείται ένα ακόμα άτομο.<br /><br />Τον λόγο για την υπόθεση που συγκλονίζει την τοπική κοινωνία, έχει η δικαιοσύνη, ενώ οι έρευνες της αστυνομίας, για τον εντοπισμό και τη σύλληψη όλων όσων εμπλέκονται συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.<br /><br /><br /><br /><a href="http://news247.gr/" rel="nofollow" target="_blank">πηγή</a></div></div>

Η πεθερά πίσω από τον ομαδικό βιασμό της 17χρονης

Η πεθερά της 17χρονης, που έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού, πίσω από τον εφιάλτη που έζησε το βράδυ του Σαββάτου η ανήλικη. Η ανήλικη από τη Βου...

Διαβάστε περισσότερα »

Ο φιλελευθερισμός ενάντια στη Δημοκρατία

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUDPpeRHacmACZRWIWHlhc4_m5NP0LAJr2Wg6u98SHyKQ_WnRGRhAWpQA0bmXYYEtGT7QBnx3HeMxdcCdkgtYelPtk1HggK0KqyH_wN9G1Lmuu8rygaIz1GZKiO7pffKwQUxVsnxLj2zs/s1600/o-neofileleytherismos-enantia-sth-dhmokratia.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img alt="David Harvey - "Ο Νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη Δημοκρατία"" border="0" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUDPpeRHacmACZRWIWHlhc4_m5NP0LAJr2Wg6u98SHyKQ_WnRGRhAWpQA0bmXYYEtGT7QBnx3HeMxdcCdkgtYelPtk1HggK0KqyH_wN9G1Lmuu8rygaIz1GZKiO7pffKwQUxVsnxLj2zs/s640/o-neofileleytherismos-enantia-sth-dhmokratia.jpg" title="David Harvey - "Ο Νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη Δημοκρατία"" width="640" /></a></div>Μια Oμιλία του διακεκριμένου Καθηγητή Γεωγραφίας, (City University of New York,Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας) Ντέιβιντ Χάρβεϊ στην Αθήνα (στο παρκάκι της Τσαμαδού 10, Εξάρχεια), με θέμα "Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο Νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη Δημοκρατία". Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ είναι επίτιμος καθηγητής Ανθρωπολογίας στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του City University of New York, όπου διδάσκει από το 2001. Πριν από αυτό, διετέλεσε καθηγητής Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins και στην Οξφόρδη. Το βιβλίο του Η συνθήκη του μεταμοντερνισμού χαρακτηρίστηκε από τον Independent ως ένα από τα πενήντα κορυφαία θεωρητικά βιβλία που γράφτηκαν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν. Ανάμεσα στα πρόσφατα βιβλία του περιλαμβάνονται: Ο νέος ιμπεριαλισμός (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006), Νεοφιλελευθερισμός (Ιστορία και παρόν) (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007), Οδηγός ανάγνωσης για το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και Παρίσι: πρωτεύουσα του μοντερνισμού. Τις διαλέξεις του για το Κεφάλαιο του Μαρξ έχουν κατεβάσει εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες από τα μέσα του 2008, οπότε ανέβηκαν στο site του City University. Βραβεύτηκε με το μετάλλιο ευεργέτη από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρία το 1995, και το 2007 εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Είναι ο γεωγράφος που μνημονεύεται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο. <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="415" src="http://www.youtube.com/embed/6zDfCmyq5yU" width="485"></iframe></div>

Ο φιλελευθερισμός ενάντια στη Δημοκρατία

Μια Oμιλία του διακεκριμένου Καθηγητή Γεωγραφίας, (City University of New York,Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας) Ντέιβιντ Χάρβεϊ στην Αθήνα (σ...

Διαβάστε περισσότερα »

Οι τρόικες τα δίδυμα και το σύνταγμα.

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="gmail_quote"><div style="font-family: verdana,helvetica,sans-serif; font-size: 12pt;"><h3></h3><div></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><div style="margin-bottom: 0cm;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQIKwu-swXuymBYIo9QLoqPS6lt_oiTUATM_Ag2HxGlO8lDu-l4T0t6hVq9r2iBnhHu1VhC5Y2V8OmZfcFyiXHH3pyLB0CXdH8tGTn9RU5_kvXYKvvdWHcq2AdKowL7pS6zKYqeO-6tqI/s1600/Severed_Arm_Manipulation_by_meishe91.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="370" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQIKwu-swXuymBYIo9QLoqPS6lt_oiTUATM_Ag2HxGlO8lDu-l4T0t6hVq9r2iBnhHu1VhC5Y2V8OmZfcFyiXHH3pyLB0CXdH8tGTn9RU5_kvXYKvvdWHcq2AdKowL7pS6zKYqeO-6tqI/s640/Severed_Arm_Manipulation_by_meishe91.jpg" width="640" /></a></div><br /><span style="font-size: medium;"><b>Είναι γνωστό ότι η πολιτική διαχειρίζεται αντικρουόμενα συμφέροντα.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;"><b>Οι πολιτικές πράξεις ή παραλείψεις άλλους τους ωφελούν και άλλους τους ζημιώνουν.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;"><b>Η καταγγελτική θέση ότι ο τάδε ή ο δείνα πολιτικός φορέας εξυπηρετεί συμφέροντα, είναι άνευ ουσίας, </b></span></div><b><a href="http://draft.blogger.com/blogger.g?blogID=1276799683747493167" name="13973dbaaf82464a_13972b055de4237a_more"></a><span style="font-size: medium;">απλά λέγεται για να δημιουργεί εντυπώσεις.</span><br /> </b><br /><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;"><b>Οι πολιτικοί φορείς εξυπηρετούσαν, εξυπηρετούν και θα εξακολουθήσουν να εξυπηρετούν συμφέροντα.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;"><b>Η χρησιμότητα της πολιτικής στις κοινωνίες, είναι η εξυπηρέτηση των αντικρουομένων συμφερόντων, να γίνεται με γνώμονα την επικρατούσα περί δικαίου άποψη.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;"><b>Το αν η επικρατούσα περί δικαίου άποψη είναι σωστή ή όχι, είναι εξάρτηση της πολιτιστικής ωριμότητας της κοινωνίας.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Σήμερα, στη Ελλάδα, άλλες τρόικες που έπρεπε να δρουν, βρίσκονται εν υπνώσει και άλλες που δεν έπρεπε να υπάρχουν, βρίσκονται στο ζενίθ της δραστηριοποίησής τους.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Πχ, η τρόικα εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, δυσλειτουργεί ως προς τα δύο μέλη της και καλύπτεται απ' την εκτελεστική. Το γιατί συμβαίνει είναι πολυαναλυμένο.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Η τρόικα που ονομάζουμε βάθρο της δημοκρατίας, κοινοβούλιο, δικαιοσύνη και συνδικαλισμός απλά υπάρχει, για να εκτελεί τα όσα προστάζει η εκτελεστική εξουσία. </span> </div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει και άλλα παραδείγματα που συνθέτουν τον στρεβλό τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής δημοκρατίας.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Αξίζει να σχολιαστεί ειδικότερα η λειτουργία της δικαιοσύνης.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Όλοι ισχυρίζονται ότι η δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή, υπό την έννοια ότι δεν πρέπει να αντικρίζει τους δικαζόμενους και να εξαρτά την όποια απόφασή της, ανάλογα με την οικονομική, πολιτική ή κοινωνική τους θέση.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Όμως σήμερα η δικαιοσύνη έχει υποστεί τύφλωση γενικά. Η εκτελεστική εξουσία, με μακρύ χέρι το σ' αυτήν υποταγμένο κοινοβούλιο, έχει καταστήσει ανενεργή την δικαιοσύνη σε σημείο ώστε πολλές φορές να προκαλεί την αηδία των πολιτών. Οι ευθύνες βαρύνουν όλους όσους έχουν σχέση με το πλαίσιο, μέσα στο οποίο καλείται η δικαιοσύνη να κινηθεί.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Για τον συνδικαλισμό περιττεύει κάθε σχόλιο.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Περίπου το ίδιο συμβαίνει και με τα δίδυμα, όπως κράτος-πολίτες, κράτος-κόμματα, εξουσία-ΜΜΕ.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Το πρώτο δίδυμο, κράτος-πολίτες, ενώ έπρεπε να λειτουργεί με την λογική εξυπηρέτησης των πολιτών απ' το κράτος, έχουμε την στρέβλωση το κράτος να κυριαρχεί πάνω στους πολίτες και από εξυπηρετητής να γίνεται δυνάστης.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Το κράτος έχει αυτονομηθεί και αδιαφορώντας για τις κοινωνικές ανάγκες και προτεραιότητες, δρα ανεξέλεγκτο καταπιέζοντας τους πολίτες, αυτούς, που έπρεπε να υπηρετεί.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Θα αντιπαραθέσει κάποιος ότι αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο, ναι! αλλά καθένας πονά τον δικό του πόνο. </span> </div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι πολιτικοί δεν παράγουν πολιτική αλλά εκτελούν τα όσα τους προστάζουν οι πάτρωνές τους. Αυτό συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει. Το ερώτημα είναι γιατί η κοινωνία δεν αντιδρά.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί οι οικονομικοπολιτικές αλλαγές είναι ραγδαίες και δεν προλαβαίνει η κοινωνία να τις αφομοιώσει.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Την τεχνολογική εξέλιξη και ειδικότερα την ταχύτατη επεξεργασία της πληροφορίας δεν μπορεί η κοινωνία να τις παρακολουθήσει ενώ το κράτος έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Πχ, σήμερα ο πολιτικός μπορεί τάχιστα να μετρά την αντίδραση της κοινωνίας σε μία ενδεχόμενη πολιτική του πράξη πριν καν η κοινωνία αντιληφθεί το τι γίνεται. Έτσι ο πολιτικός προηγείται της κοινωνίας προσαρμόζοντας τις ενδεχόμενες πολιτικές του πράξεις ανάλογα με την μετρήσιμη αντίδραση της κοινωνίας σ' αυτές. Η αντίδραση της κοινωνίας είναι σχεδόν πάντα σπασμωδική και ανοργάνωτη. Η έλλειψη στηριγμάτων της κοινωνίας είναι πασιφανής.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Για το δίδυμο κράτος-κόμματα, πολλοί ισχυρίζονται ότι υπάρχει ταύτιση. Αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα υπήρξε περίοδος, απ' την απελευθέρωση μέχρι σήμερα, που το κράτος να μην ήταν “τσιφλίκι” των κομμάτων. </span> </div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Εδώ πρέπει να επισημανθεί η λειτουργία των κομμάτων στην Ελλάδα, τουλάχιστον τον τελευταίο αιώνα.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Τα κόμματα είναι “ενός ανδρός” αρχή. Ο αρχηγός κατευθύνει και διαχειρίζεται τα πάντα. Η πλήρης και αναντίρρητη υποταγή των μελών του κόμματος στον αρχηγό, εγγυάται την παραμονή τους στο κόμμα και την πολιτική εκτενέστερα.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Στο δίδυμο εξουσία-ΜΜΕ ενώ έπρεπε να υπάρχει διαρκής “πόλεμος” στηριγμένος στην λογική ότι τα ΜΜΕ οφείλουν να ελέγχουν την εξουσία, παρατηρούμε μια αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ με την εξουσία. Εδώ δεν ξεχωρίζω τα λεγόμενα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ. </span> </div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Η λειτουργία των ΜΜΕ προσαρμόστηκε στο να εξυπηρετεί την εξουσία με πολλούς και διάφορους τρόπους. Άλλοτε σαν προπαγανδιστές των αποφάσεων της εξουσίας, άλλοτε σαν καταγγελτικοί μηχανισμοί με σκοπό όχι την διόρθωση των καταγγελλομένων αλλά τον αφοπλισμό όσων δημιουργούν πρόβλημα στην εξουσία.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: 16px;">Αν κάποιος παρατηρήσει τον χρόνο που γίνεται η καταγγελία, ποιος και γιατί καταγγέλλεται σε συνδυασμό με τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα θα οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα. Οι καταγγελίες είναι κατ' εντολήν με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση της εξουσίας. Άλλωστε, με την σημερινή λειτουργία του πολιτεύματος, οι καταγγελίες ισχυροποιούν το σύστημα εξουσίας παρά το αποδυναμώνουν. </span> </div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Στα αρχεία των “δημοσιογράφων” υπάρχουν πολλά περιστατικά που πρέπει να καταγγελθούν όμως δεν καταγγέλλονται παρά φυλάσσονται για να χρησιμοποιηθούν στον κατάλληλο για την εξουσία χρόνο. Αυτό αποδεικνύεται απ' τον πολλές φορές σκόπιμο ετεροχρονισμό της καταγγελίας.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Παραμένεις πιστός στο σύστημα; δεν δημιουργείς προβλήματα; τότε τα όσα υπάρχουν στα αρχεία των “δημοσιογράφων και όχι μόνο, παραμένουν κρυφά.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Έχει πρόθεση διαφοροποίησης; ετοιμάζεσαι να ενοχλήσεις το σύστημα; τότε ανοίγουν τα αρχεία και τίθεσαι εκτός μάχης.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Οι λεγόμενες διαρροές και η παράδοση στοιχείων από τους εξουσιαστές στα “κατάλληλα” χέρια για δημοσιοποίηση, είναι συχνό φαινόμενο.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Η παράθεση και άλλων στρεβλών καταστάσεων απλά επιβεβαιώνει ότι η λειτουργία της δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι προβληματική, εδώ θα συμφωνήσω με την θέση μερικών διανοούμενων ότι η Ελληνική δημοκρατία στήθηκε με ξένα πρότυπα εξ αρχής και με την βία.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Το ζήτημα είναι ότι όλοι ασχολούμαστε με τις πολιτικές και κομματικές αντιπαραθέσεις και αδιαφορούμε για το ουσιαστικότερο όλων, το σύνταγμα, τον καταστατικό χάρτη που διέπει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Όποιος σήμερα προτάσσει την αναγκαιότητα αλλαγής του ισχύοντος συντάγματος θεωρείται εκτός τόπου και χρόνου.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Η εκ βάθρων αλλαγή, όχι αναθεώρηση, του ισχύοντος συντάγματος θα έλυνε πολλά απ' τα προαναφερθέντα προβλήματα.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: medium;">Ήδη κάποιοι κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, μακάρι να ασχοληθούν και οι επαΐοντες.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"></div></div><br />Πηγή: <a href="http://ideopigi.blogspot.com/2012/08/blog-post_2440.html" style="color: #003399;" target="_blank">Κλεισθένης. </a><br /><div></div></div></div><br /></div>

Οι τρόικες τα δίδυμα και το σύνταγμα.

Είναι γνωστό ότι η πολιτική διαχειρίζεται αντικρουόμενα συμφέροντα. Οι πολιτικές πράξεις ή παραλείψεις άλλους τους ωφελούν και άλλους τους ζ...

Διαβάστε περισσότερα »

Τί είναι ένα τραπεζικό δάνειο;

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEUqAd0DnppS-lQCITJvLKYx146aDaANFGh1MJujEsbDa6Gz-yd74vU-0Sb845Y5Ox-6d0INGYh6CxuCgvGqhyDxZ_JYTXMxogSTt9oqXIg5IqsHU-n1U71fKsl58ZGscr7lheToVElLYT/s1600/18f97106e8ed4bb9f49514c27a42d07b-d31h8yh.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiEUqAd0DnppS-lQCITJvLKYx146aDaANFGh1MJujEsbDa6Gz-yd74vU-0Sb845Y5Ox-6d0INGYh6CxuCgvGqhyDxZ_JYTXMxogSTt9oqXIg5IqsHU-n1U71fKsl58ZGscr7lheToVElLYT/s400/18f97106e8ed4bb9f49514c27a42d07b-d31h8yh.jpg" width="400" /></a></div> Όταν μια τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο, δημιουργεί λεφτά από "αέρα κοπανιστό". Οι τράπεζες είναι απλώς μεσολαβητές, οπότε «για κάθε έναν που δανείζεται, πρέπει ένας άλλος να δανείζει»; Θεωρώ αυτού του είδους τα ερωτήματα όλο και λιγότερο διαφωτιστικά. Ας καταλάβουμε απλώς τι είναι στην πραγματικότητα ένα τραπεζικό δάνειο, στα πλαίσια πραγματικών πόρων και ρίσκου. Ας υποθέσουμε ότι πάω στην τοπική μου τράπεζα και ζητάω ένα δάνειο. Η τράπεζα λέει «ναι» και ξαφνικά υπάρχουν χρήματα στον λογαριασμό μου, ενώ πριν δεν υπήρχαν. Δηλαδή, τώρα είμαι «δανειολήπτης» και η τράπεζα ο «δανειστής»; Μα όχι βέβαια. Η συναλλαγή που προέκυψε είναι πλήρως συμμετρική. Είναι εξίσου ακριβές ότι η τράπεζα μου χρωστάει, με το ότι εγώ χρωστάω στην τράπεζα. Το πιο σημαντικό που πρέπει να καταλάβει κανείς για τα τραπεζικά είναι ότι τα «λεφτά της τράπεζας», γνωστά και ως «καταθέσεις», δεν είναι τίποτα παραπάνω από IOUs ("σου χρωστάω"). Όταν μία τράπεζα «χορηγεί ένα δάνειο», το μόνο που κάνει είναι να εκδώσει μερικές IOUs στον δανειολήπτη. Εκείνος με την σειρά του, εκδίδει IOUs στην τράπεζα, ως υπόσχεση ότι θα ξεπληρώσει το δάνειο. Ένα «τραπεζικό δάνειο» είναι απλώς μετάθεση –ανταλλαγή ευθύνης: εγώ σου υπόσχομαι κάτι, και εσύ υπόσχεσαι κάτι ίσης αξίας σε εμένα. Οπότε, όταν ξεκινά ένα δάνειο, με καμία λογική έννοια, ο ένας δεν είναι πιστωτής και ο δεν είναι άλλος δανειολήπτης. Τώρα ας υποθέσουμε ότι, αφού έχω παραλάβει το δάνειο, «κάνω μια αγορά» από κάποιον που τυχαίνει να έχει λογαριασμό στην ίδια τράπεζα. Αυτός ο άνθρωπος με προμηθεύει με ένα πραγματικό αγαθό ή με μια υπηρεσία. Ως αντάλλαγμα, μεταφέρω σε εκείνον τις «καταθέσεις «μου, δηλαδή τις IOUs μου από την τράπεζα. Ξαφνικά, βγάζει νόημα να μιλάμε για πιστωτές και οφειλέτες. Σίγουρα χρωστάω σε κάποιον: εκείνος μου έχει μεταφέρει ένα πραγματικό έσοδο, ενώ εγώ δεν έχω κάνει τίποτα για κανέναν, παρά να σαχλαμαρίζω με τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς. Αντιθέτως, ο πωλητής είναι σίγουρα και πιστωτής: έχει προσφέρει μια πραγματική υπηρεσία και του οφείλεται μια αντίστοιχη, ως αντάλλαγμα. Οπότε, θα ήταν λογικό να πει κανείς ότι, ο πωλητής είναι ο πιστωτής και ότι εγώ, ο αγοραστής, είμαι ο οφειλέτης. Η τράπεζα είναι απλώς ο μεσολαβητής που διευκολύνει την κατάσταση. Αυτή είναι η μια άποψη, η άποψη των πραγματικών πόρων-εσόδων. Όμως είναι μια ελλιπής άποψη. Διότι στην πραγματικότητα, ο πωλητής δεν θα δεχόταν το χρέος μου ως αντάλλαγμα για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που προσφέρει η τράπεζα. Αν της έγραφα μια υπόσχεση, ότι θα της προσφέρω κάποια υπηρεσία ίσης αξίας στο μέλλον (όπως το να παραδώσω δολάρια σε κολλαριστά χαρτονομίσματα), ποτέ δεν θα αποδεχόταν αυτή την υπόσχεση σαν τρόπο πληρωμής. Απλώς παρακάμπτω το φόβο της τράπεζας δίνοντάς της επακριβώς και εγγράφως την υπόσχεση που ο πωλητής δεν θα αποδεχόταν και έτσι η τράπεζα «κουκουλώνει» την υπόσχεση μου πίσω από του πωλητή. Η δουλειά της τράπεζας δεν είναι να «δανείσει» κάτι για κανένα λόγο. Η τράπεζα είναι απλώς ένα μάτσο "καθάρματα" με λογιστικά φύλλα. Ο ρόλος της τράπεζας είναι απλώς να μετατρέψει αμφίβολες υποσχέσεις σε λογικές. Είναι ένα είδος «μετασχηματιστή» υποσχέσεων, ή, εναλλακτικά, ένας εγγυητής. Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι οι υποσχέσεις της τράπεζας είναι όντως εξασφαλισμένες. Είναι 100% βέβαιο πως η τράπεζα θα προσφέρει στους κατόχους των IOUs την ικανότητα να αγοράσουν πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες, ίσης αξίας με αυτά που παρέδωσαν για να τα αποκτήσουν. Τώρα, όταν εγώ μεταφέρω σε έναν πωλητή τις IOUs , που μου εξέδωσε η τράπεζα ως αντάλλαγμα για τις κάπως αμφίβολες υποσχέσεις μου, είναι τότε λογικό να θεωρείται ο πωλητής ως «πιστωτής»; Εξάλλου, έχει ήδη παραλάβει κάτι που αναμφισβήτητα είναι εξίσου πολύτιμο με τα αγαθά και τις υπηρεσίες που έχει παραδώσει. Οπότε η κατάσταση είναι επίπεδη, «ίσα βάρκα, ίσα νερά». Σε αντάλλαγμα για τους πραγματικούς πόρους, η τράπεζα έχει λεφτά «στη μπάντα», των οποίων η αγοραστική δύναμη είναι εγγυημένη. Δεν παίρνει κανένα ρίσκο. Όμως η τράπεζα έχει ακόμα τον κίνδυνο αν εγώ δεν θα καταφέρω να τηρήσω την υπόσχεσή μου, ενώ θα απαιτείται να τηρήσει την δική της χωρίς να αποτύχει. Ποιός είναι ο πιστωτής τότε, ο πωλητής ή η τράπεζα; Είναι ζήτημα ορισμού. Οπότε, ας το διευκρινίσουμε. Ο συμβαλλόμενος που προμηθεύει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες με αντάλλαγμα μια υπόσχεση μελλοντικής ανταπόδοσης είναι ο πιστωτής από την πλευρά των πραγματικών πόρων. Ο πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου είναι ο συμβαλλόμενος που διακινδυνεύει να μην μπορέσει να ανταποδοθεί η μεταβίβαση των πόρων. Όταν εγώ έχω πάρει ένα δάνειο και «ξοδέψω» τα λεφτά, ο πωλητής τότε γίνεται πιστωτής πιστωτής από την πλευρά των πραγματικών πόρων, ενώ η τράπεζα γίνεται πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου. Ο ρόλος του πιστωτή γίνεται διττός. Πιο συγκεκριμένα, ο ρόλος του πιστωτή γίνεται «πολύπλευρος». Αποκλείεται να είναι αλήθεια ότι «η τράπεζα» είναι πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου. Θυμηθείτε: η τράπεζα είναι απλώς ένα μάτσο «καθάρματα» με λογιστικά φύλλα, δεν διαθέτει τίποτα πραγματικό που να θέλει κανείς. Ο κίνδυνος που επικαλούμαστε βρίσκεται στο γεγονός ότι, την ευθύνη της τράπεζας πρέπει να έχουν άνθρωποι που ελέγχουν ή έχουν ελέγξει ή ίσως να ελέγξουν τους πραγματικούς πόρους. Είναι απαραίτητο να υπολογίσει κανείς τις «επιπτώσεις» του κινδύνου που διατρέχει η τράπεζα. Ίσως για παράδειγμα τα IOUs της τράπεζας, οι «καταθέσεις» της, στην πραγματικότητα να μην είναι καθόλου αξιόπιστες, έτσι ώστε σε περίπτωση που δεν καταφέρω να ξεπληρώσω το δάνειο, η τράπεζα δεν θα μπορέσει να προσφέρει όσα έχει υποσχεθεί σ’ εκείνους που της προμήθευσαν πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες ως αντάλλαγμα για τα IOUs. Σε αυτή την περίπτωση, οι πιστωτές από την πλευρά του ρίσκου είναι οι καταθέτες, οι άνθρωποι που έχουν προσφέρει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες με αντάλλαγμα IOUs της τράπεζας. Μόνο όταν οι καταθέτες είναι εκτεθειμένοι- και μόνο τότε- δεν υπάρχει καμία εναλλαγή στην ταυτότητα μεταξύ πιστωτών από την πλευρά του ρίσκου και πιστωτών από την πλευρά των πραγματικών πόρων . Εφόσον οι καταθέτες απορροφήσουν τις απώλειες είναι πια δίκαιο να περιγράψει κανείς την τράπεζα ως απλό μεσολαβητή μεταξύ ομάδων δανειστών και οφειλετών, που απλώς κάνει πιστωτικές αναλύσεις και μοιράζει το ρίσκο για να εξυπηρετεί τις συναλλαγές. Όμως κατά τα άλλα είναι μόνο απλός διαβιβαστής. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που λειτουργεί το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα. Οι καταθέτες είναι σχεδόν παντελώς προστατευμένοι. Οι πραγματικές επιπτώσεις των τραπεζικών κινδύνων είναι ,κάπως.. περίπλοκες. Θεωρητικά, ο κίνδυνος μη αποπληρωμής του δανείου περιέρχεται πρώτα στους μετόχους της τράπεζας, μετά στους ομολογιούχους, μετά στους ανασφάλιστους καταθέτες, μετά στο μπερδεμένο κουβάρι των φορολογουμένων και στους stakeholders άλλων τραπεζών που ενισχύουν-προσυπογράφουν το ταμείο εγγύησης των καταθέσεων και τέλος στους κατόχους των υποχρεώσεων που επηρεάζονται από τον πληθωρισμό( που περιλαμβάνουν τους καταθέτες τραπεζών). Στην πράξη, αυτός ο όχι και τόσο απλός απολογισμός των επιπτώσεων του τραπεζικού ρίσκου είναι ανεπαρκής. Δεν μπορεί κανείς να βασιστεί στο ότι οι επιπτώσεις των κινδύνων αυτών, σε ακραίες περιπτώσεις, θα καθορίζονται εκ των υστέρων και για συγκεκριμένο σκοπό από μια πολιτική διαδικασία, που υποστηρίζει ορισμένους δικαιούχους περισσότερο από άλλους, όταν πια οι υποσχέσεις έχει εγγυηθεί η τράπεζα αποδειχτούν αναξιόπιστες. Όλα αυτά μπορεί να προκαλούν σύγχυση, όμως ένα πράγμα πρέπει να καταστεί απόλυτα σαφές. Υπό τους υπάρχοντες θεσμούς, υπάρχει μικρή ταύτιση των ρόλων των δύο κατηγοριών πιστωτών. Οι τράπεζές μας είναι μηχανές που επιτρέπουν στους πωλητές να παραδώσουν τους πραγματικούς πόρους με αντάλλαγμα υποσχέσεις, τους κινδύνους των οποίων δεν φέρουν οι ίδιοι. Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτές τις υποσχέσεις δεν εξανεμίζονται. Μπορεί να αμβλύνονται σε ένα βαθμό από διασπορά και μοίρασμα του ρίσκου. Μπορεί να είναι ελεγχόμενοι , με το ουτοπικό επιχείρημα ότι οι τράπεζες ήταν αφιερωμένες στην προσεκτική credit analysis. Όμως, κάποιος θα πρέπει να σηκώσει το βάρος αυτών των κινδύνων. Η λειτουργία και ο σκοπός του τραπεζικού συστήματος(θα έλεγα εγώ) είναι να εξυπηρετήσει την κοινωνικά χρήσιμη πρακτική της παραγωγής –και-ανταλλαγής –υποσχέσεων, με σκοπό να ενθαρρύνει την ανταλλαγή. Η ουσία της σύγχρονης τραπεζικής είναι η αναδιανομή του κόστους-εξόδων και των κινδύνων μακριά από ανθρώπους που δυσανάλογα αποδίδουν πραγματικούς πόρους με αντάλλαγμα υποσχέσεις. Στην καλύτερη περίπτωση, τα σύγχρονα τραπεζικά συστήματα δημιουργούν μια αφανή επιδότηση για εκείνους που παράγουν και αποδίδουν περισσότερους πραγματικούς πόρους από όσους παίρνουν και καταναλώνουν, εξωτερικεύοντας και ,τελικά, κοινωνικοποιώντας τα κόστη και τους κινδύνους που έχουν αμφίβολες απαιτήσεις. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί τρόποι απόκτησεις απαιτήσεων στις τράπεζες εκτός από την παραγωγή και την παράδοση πολύτιμων πραγματικών πόρων. Αυτή η παρέκκλιση του πιστωτή από την πλευρά των πραγματικών πόρων σε πιστωτή από την πλευρά του ρίσκου,ανάμεσα στην πλευρά στην οποία οφείλονται πραγματικοί πόροι και την πλευρά που σηκώνει το βάρος της το κόστος της μη απόδοσης, δημιουργεί απίστευτες ευκαιρίες σε όσους είναι ικανοί να προωθήσουν δάνεια που θα ξοδευτούν απερίσκεπτα προς ίδιον όφελος. Τα δάνεια που ξοδεύονται άσκοπα είναι σχεδόν απίθανο να αποπληρωθούν, όμως οι δανειολήπτες δεν χρειάζεται να νοιάζονται για αυτό. Βιομηχανίες όπως η στέγαση, η παιδεία και ,φυσικά, τα οικονομικά βασίζονται πολύ σε αυτό. Όταν οι βιομηχανίες επιτύχουν να μεγεθύνουν τη μόχλευση που ξοδεύεται ή τζογάρεται για το δικό τους όφελος, δημιουργούν συγκεκριμένα κέρδη για εκείνους, ενώ παράλληλα μετακυλύουν τους κινδύνους και τις δαπάνες στους δανειολήπτες και στον ευρύτερο πληθυσμό. Οι τράπεζες δεν είναι οικονομικοί διαμεσολαβητές με την απλή έννοια της λέξης. Όταν «χορηγούν» ένα δάνειο ,εξυπηρετούν ως εγγυητές, όχι ως πιστωτές. Ο δανειολήπτης δεν είναι ουσιαστικά οφειλέτης έως ότου δαπανηθεί το δάνειο. Μόνο τότε προκύπτουν οι πιστωτές, όμως ο ρόλος του πιστωτή είναι διττός. Εκείνοι στους οποίους οφείλονται πόροι δεν είναι οι ίδιοι με εκείνους που φέρουν τον κίνδυνο της κακής απόδοσης. Το ερώτημα του ποιος τελικά φέρει το ρίσκο αυτό είναι πια δύσκολο να απαντηθεί, και ,φυσικά, τα κίνητρα εκείνων που παίρνουν τις αποφάσεις στις τράπεζες σχετικά με τον περιορισμό του κινδύνου αυτού έχουν εξασθενήσει, ειδικά σε σχέση με τα οφέλη που έχουν κρατώντας μεγάλο μερίδιο από τα προστατευόμενα έξοδα των δανειοληπτών. Αυτός ο διαχωρισμός του ρόλου του πιστωτή εξηγεί επίσης το λόγο που οι πιστωτές σαν πολιτική τάξη είναι σχετικά αδιάφοροι ως προς την βελτίωση της οικονομίας, όμως είναι εξαιρετικά δυσανεκτικοί στον πληθωρισμό. Μια καλή οικονομία σημαίνει καλύτερες, υψηλότερες αξίες και καλύτερη απόδοση από όσα δάνεια έχουν εκδοθεί, όμως οι πιστωτές στους οποίους οφείλονται πόροι αλλά έχουν απαλλαγεί από τον κίνδυνο, καθόλου δεν νοιάζονται για την απόδοση των δανείων. Αυτές οι διακυμάνσεις, όπως και εκείνες του χρηματιστηρίου, είναι αλλουνού πρόβλημα, αλλά και αλλουνού όφελος. Προστατευόμενοι δικαιούχοι, άνθρωποι που τους χρωστάνε οι τράπεζες ή το κράτος (αν και αυτό είναι τύπος τράπεζας) έχουν μόνο να χάσουν από τον πληθωρισμό. Εύλογα λοιπόν, κινούνται εντός του πολιτικού συστήματος για να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό, ο οποίος θα μπορούσε να τους υποχρεώσει να διακινδυνεύσουν και εκείνοι λίγο από τα «κακά» δάνεια, των οποίων ο προβληματικός χαρακτήρας ήταν ,συλλήβδην η πηγή μεγάλου μέρους του πλούτου τους. Steve Waldman Σημείωση: «Ο καθένας μπορεί να φτιάξει λεφτά, το πρόβλημα είναι να γίνουν αποδεκτά. Η τραπεζική δεν είναι δανεισμός χρημάτων: ο δανειστής πρέπει να έχει χρήματα για να δανείσει. Η θεμελιώδης τραπεζική δραστηριότητα είναι η αποδοχή, δηλαδή, η εγγύηση ότι ο συμβαλλόμενος είναι φερέγγυος. Η τράπεζα, αποδεχόμενη ένα χρεόγραφο, συναινεί να κάνει συγκεκριμένες πληρωμές αν δεν τις κάνει ο οφειλέτης ή αν αδυνατεί. Ένα τέτοιο accepted or endorsed note μπορεί να πωληθεί κανονικά στην ελεύθερη αγορά." Hyman Minsky</div>

Τί είναι ένα τραπεζικό δάνειο;

Όταν μια τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο, δημιουργεί λεφτά από "αέρα κοπανιστό". Οι τράπεζες είναι απλώς μεσολαβητές, οπότε «για κ...

Διαβάστε περισσότερα »

Αραβική Άνοιξη Δυτικό Φθινόπωρο

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5QoERqafb7IZtkwwaonBUZjk8ipqaiAY8VkhDyPSi3V1M03vAILkQWlf8rauMvjPkbFnP4P35bzvX5EwD8iUq5K3B7gy76ddbYbufJUlwMP7tALiehgvklVWcfSMHPm1jODMet8MlISPg/s1600/battle.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="413" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5QoERqafb7IZtkwwaonBUZjk8ipqaiAY8VkhDyPSi3V1M03vAILkQWlf8rauMvjPkbFnP4P35bzvX5EwD8iUq5K3B7gy76ddbYbufJUlwMP7tALiehgvklVWcfSMHPm1jODMet8MlISPg/s640/battle.jpg" width="640" /></a></div><b>Η επέμβαση των Δυτικών με πράκτορες και αντικαθεστωτικούς για την ανατροπή των status quo στη Βόρεια Αφρική αλλά και στη Μέση Ανατολή,κάτι που έτυχε ευρείας αποδοχής από τα διεθνή και εγχώρια Μ.Μ.Ε.,είναι η αρχή του τέλους του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε... </b> Επιταχυντής και πυροκροτητής των εξελίξεων είναι και η διεθνής οικονομική κρίση, που οι ίδιοι δημιούργησαν, με απώτερο στόχο την παγκόσμια διακυβέρνηση... Το δόγμα Μπρεζίνσκυ-ο οποίος διετέλεσε μέντορας του Προέδρου Κάρτερ αλλά και του σημερινού Ομπάμα- ήταν απλό...Δεν θα επεμβεί η Αμερική..Θα κινήσουμε έτσι τα πιόνια στη παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα ουτως ώστε να χτυπηθούν μεταξύ τους...Κάτι που ισχύει με τις εμφύλιες αναταραχές καθεστωτικών και αντικαθεστωτικών σε πολλές χώρες... Η επέμβαση στη Λιβύη όμως ήταν η αρχή του τέλους..Μόσχα και Πεκίνο αντέδρασαν έντονα-αντίδραση που κορυφώθηκε για το θέμα της Συρίας...Ο Σινορωσικός άξονας από τη μία και η Δύση με το ΝΑΤΟ από την άλλη...Η Ρωσία όχι ότι δεν θέλει την παγκοσμιοποίηση...Δεν μπορεί να είναι απομονωμένη...Σε πρόσφατη σύσκεψη των G8 ο Μεντβέντεφ καμάρωνε επιδεικνύοντας το νέο παγκόσμιο νόμισμα που ετοιμάζουν...Ο Πούτιν είχε δηλώσει ότι κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι η Ρωσία δεν θα διαδραματίσει το ρόλο που της αναλογεί στη παγκοσμιοποιημένη οικονομία που έρχεται.. Και αυτός είναι ο λόγος της ρήξης...Η Αρκούδα πιέζεται από τις προσπάθειες των ΝΑΤΟικών που προσπαθούν να την εξοβελίσουν και το Πεκίνο δεν δέχεται να παραχωρήσει κεκτημένα...Όπως όταν του είχε ζητηθεί να ανατιμήσει το ευέλικτο Γουάν εκείνο αρνήθηκε... Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται η αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου με σφαίρες επιρροής και αντιπυραυλικές ασπίδες...Όταν θα αναζητηθεί ο ζωτικός χώρος που έψαχνε ο Χίτλερ, την περίοδο του Μεσοπολέμου, απλά η ανθρωπότητα θα βρεθεί στο κατώφλι ενός παγκοσμίου πολέμου που οι άλλοι δύο θα μοιάζουν με κυριακάτικη εκδρομή... <a href="http://pikri-sokolata.blogspot.gr/" rel="nofollow" target="_blank">πηγή</a></div>

Αραβική Άνοιξη Δυτικό Φθινόπωρο

Η επέμβαση των Δυτικών με πράκτορες και αντικαθεστωτικούς για την ανατροπή των status quo στη Βόρεια Αφρική αλλά και στη Μέση Ανατολή,κάτι π...

Διαβάστε περισσότερα »

Η Μέρκελ χάνει τον άνθρωπό της

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgrJngWAPNtgpDteNByir_MlP5zWGFMpBiGSEHtIX-1EYvYNb_QUmHs2qR9h1YLrBkABt2w5fVBZHA0yCu135EkVg5MmkaPBQVeZilVimWhA2FJ3gCrgIpXln2dwoatAXZtAhsDC12fcA_/s1600/1FF4FF80EDDBFF5D7671CEFA5DB42B56.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="356" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgrJngWAPNtgpDteNByir_MlP5zWGFMpBiGSEHtIX-1EYvYNb_QUmHs2qR9h1YLrBkABt2w5fVBZHA0yCu135EkVg5MmkaPBQVeZilVimWhA2FJ3gCrgIpXln2dwoatAXZtAhsDC12fcA_/s640/1FF4FF80EDDBFF5D7671CEFA5DB42B56.jpg" width="640" /></a></div><b>Εκτός εαυτού είναι το Βερολίνο με την ολοκλήρωση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών καθαίρεσης του προέδρου της Δημοκρατίας της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου</b>.<br /><br />Παρόλο που η απόφαση του ρουμανικού κοινοβουλίου θα ισχύσει μόνο αν ο κυρίαρχος λαός την εγκρίνει σε ειδικό δημοψήφισμα για το θέμα αυτό που θα λάβει χώρα στις 29 Ιουλίου, οι Γερμανοί απειλούν ήδη θεούς και δαίμονες. <b>Κορυφαία στελέχη της γερμανικής κυβέρνησης, αλλά και η ίδια η Γερμανίδα καγκελάριος απειλούν ευθέως με μπλοκάρισμα των διαδικασιών περαιτέρω ενσωμάτωσης της Ρουμανίας στην ολοκλήρωση της ΕΕ, αν οι Ρουμάνοι υπερψηφίσουν την καθαίρεση του Μπασέσκου!</b><br /><br />Οι Γερμανοί απειλούν τους Ρουμάνους πρωτίστως με τη μη ένταξη της Ρουμανίας στη συνθήκη Σένγκεν, η οποία θα επέτρεπε στον ρουμανικό πληθυσμό την ελεύθερη, χωρίς ελέγχους, κίνηση σε όλες τις χώρες της ΕΕ.<br /><br />Η Άνγκελα Μέρκελ υποστήριξε τη Δευτέρα ακόμη και την επιβολή … κυρώσεων (!) εκ μέρους της ΕΕ κατά της Ρουμανίας, όπως προκύπτει από δηλώσεις του εκπροσώπου της, Στέφεν Ζάιμπερτ, μετά από τηλεφωνική συνομιλία της Γερμανίδας καγκελαρίου με τον έκπτωτο Ρουμάνο πρόεδρο.<br /><br />Είχε προηγηθεί το Σάββατο ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε με δηλητηριώδεις δηλώσεις: «Σοβαρές παραβιάσεις του γράμματος και του πνεύματος της ευρωπαϊκής κοινότητας αξιών θα προκαλούσαν ερωτήματα ως προς την καταλληλότητα της Ρουμανίας να κάνει τα τελευταία βήματα προς την πλήρη ολοκλήρωση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση» τόνισε απειλητικά. Η «γερμανική κυβέρνηση δεν θα αδιαφορήσει για πολιτικές εξελίξεις όπως αυτές στη Ρουμανία» πρόσθεσε.<br /><br />Με γερμανική παρότρυνση, το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να συστήσει αμέσως μια επιτροπή, η οποία θα ερευνήσει τις διαδικασίες καθαίρεσης του τέως προέδρου Μπασέσκου.<br /><br />Ο Γερμανός πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς, αν και σοσιαλδημοκράτης ο ίδιος, όπως και ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Βίκτορ Πόντα, άφησε με δηλώσεις του ανοιχτό το ενδεχόμενο κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρουμανίας. «Αν κάποια έρευνα δείξει ασυμβατότητες με τα ευρωπαϊκά στάνταρ δικαίου, τότε θα προχωρήσουμε, όπως είμαστε υποχρεωμένοι, ανεξαρτήτως του πώς ονομάζεται ο αρχηγός της κυβέρνησης» υπογράμμισε.<br />Όσο για τον γερμανικό Τύπο, αυτός κυριολεκτικά αποχαλινώθηκε, όπως βεβαίως θα περίμενε κανείς.<br /><br />«Μπροστά στα μάτια του κόσμου συρρικνώνεται στη Ρουμανία το κράτος δικαίου. Η χώρα ζει ένα πραξικόπημα μαφιόζικων (!) δυνάμεων. Δεν είναι κάποιοι συνταγματάρχες που κάνουν το πραξικόπημα, είναι η ίδια η κυβέρνηση» είναι π.χ. οι τίτλοι σχετικής ανάλυσης στο κυριακάτικο φύλλο της δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε». Ίδια κατάσταση και τη Δευτέρα. Τεράστιο πρωτοσέλιδο άρθρο στην εφημερίδα αυτή με τον χαρακτηριστικό τίτλο, αναφερόμενο στη ρουμανική κυβέρνηση… «Έτσι μιλούν οι πραξικοπηματίες»!<br /><br />Ευνόητη είναι η απορία γιατί οι Γερμανοί κόπτονται τόσο πολύ για την αντικατάσταση ενός προέδρου της Ρουμανίας από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο της χώρας – μια απόφαση μάλιστα που πρέπει να εγκριθεί σε δημοψήφισμα από τον λαό της χώρας για να ισχύσει.<br /><br />Η προφανής απάντηση είναι οτι ο Μπασέσκου είναι άνθρωπος που υπηρετεί πιστά τις γερμανικές υποδείξεις, άρα και τα γερμανικά συμφέροντα. Στη σημερινή Ευρώπη αφθονούν βεβαίως οι πειθήνιοι στο Βερολίνο πολιτικοί, οι οποίοι πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή, όπως δείχνει και η εμπειρία των Ελλήνων προσφάτως.<br />Το πρόβλημα του Βερολίνου δεν είναι ότι δεν θα βρει γερμανόδουλους Ρουμάνους πολιτικούς να συνεχίσουν το έργο Μπασέσκου. Τη γερμανική κυβέρνηση την ενοχλεί όμως ο συμβολισμός της καθαίρεσης του Ρουμάνου προέδρου, ο οποίος είναι αυτός που έβαλε τη χώρα σε καθεστώς Μνημονίου της ΕΕ και του ΔΝΤ, εξουθενώνοντας οικονομικά τον ήδη σε άθλια κατάσταση ρουμανικό πληθυσμό. Αν κάθε πολιτικός που βάζει τη χώρα του σε καθεστώς Μνημονίου ανατρέπεται ή καθαιρείται, οι οιωνοί για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής του Τέταρτου Ράιχ είναι πολύ κακοί…<br /><br /><br /><b>ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ</b><br /><b><br /></b><b>Θα κατασπαράξουν τον Μπασέσκου</b><br /><br />Ελάχιστες είναι οι πιθανότητες να επιβιώσει ο Ρουμάνος πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου του δημοψηφίσματος που θα γίνει στις 29 Ιουλίου για να αποφανθεί ο λαός αν επικυρώνει ή όχι την καθαίρεσή του. Τα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας που επέβαλε έχουν ξεσηκώσει τους Ρουμάνους εναντίον του. Ο λαός έχει ανατρέψει .. τέσσερις (!) κυβερνήσεις – όργανα του Μπασέσκου, αλλά ο ίδιος την έχει γλιτώσει μέχρι τώρα. Αυτή τη φορά όμως οι ψηφοφόροι φαίνονται αποφασισμένοι να τον «κατασπαράξουν» με την ψήφο τους. Πολιτικά θεωρείται αδύνατον να συγκεντρώσει το «Οχι» το 50% συν μια ψήφο όσων προσέλθουν στις κάλπες. Παράλληλα, η κυβέρνηση ελέγχει όλους τους αρμούς εξουσίας, ώστε να είναι πολύ δύσκολη η νοθεία.<br /><br /><br />ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ για την εφημερίδα Έθνος</div>

Η Μέρκελ χάνει τον άνθρωπό της

Εκτός εαυτού είναι το Βερολίνο με την ολοκλήρωση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών καθαίρεσης του προέδρου της Δημοκρατίας της Ρουμανίας Τραϊ...

Διαβάστε περισσότερα »