Καπιταλισμός. Του Ν. Μπογιόπουλου

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRxUA0kAaw5h1Voojt_kAhu75EIYWu1U0tTMbH6Xqk51vhgYX_10WbBSZyNuhCOcddhKTnBzKq7W63vYTMtbDvfEC1uTKnei6X8DR13DS9LxrtqvE0pcjR3JNJYOKYbUAZB-VUGJCsAuQ/s1600/kapitalismos.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRxUA0kAaw5h1Voojt_kAhu75EIYWu1U0tTMbH6Xqk51vhgYX_10WbBSZyNuhCOcddhKTnBzKq7W63vYTMtbDvfEC1uTKnei6X8DR13DS9LxrtqvE0pcjR3JNJYOKYbUAZB-VUGJCsAuQ/s320/kapitalismos.jpg" width="273" /></a></div><strong>Ο Ενγκελς αναφέρει ότι <em>«στον καπιταλισμό κάθε βήμα προς την άμβλυνση της κρίσης, </em></strong><strong><em>προετοιμάζει την επόμενη φάση της κρίσης».</em></strong> Αυτό ακριβώς <strong>συμβαίνει</strong> σήμερα στον καπιταλιστικό κόσμο. Αυτό ακριβώς, με<strong> βιωματικό τρόπο</strong>, το διαπιστώνουμε στην περίπτωση της <strong>Ελλάδας </strong>των αστικών κυβερνήσεων, της λιτότητας, των μνημονίων και της τρόικας. * <strong>Οσα μέτρα έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση – υποτίθεται – της κρίσης, αντί να οδηγήσουν σε ελάφρυνσή της, την έχουν επιβαρύνει ακόμα περισσότερο</strong>. Κι όταν κάποια στιγμή αυτή η πολυπόθητη «έξοδος από την κρίση» εμφανιστεί, με δεδομένο τον πρόσκαιρο και αναιμικό χαρακτήρα της «ανάκαμψης» που θα ακολουθήσει, δεν θα αφορά τα λαϊκά στρώματα. Θα πρόκειται για την <strong>απόδραση </strong>και την έξοδο από την κρίση των ισχυρότερων μερίδων του κεφαλαίου, η οποία θα έχει συντελεστεί πάνω σε <strong>σωρούς κοινωνικών ερειπίων</strong>. * Η <strong>επιβεβαίωση </strong>της επιστημονικής ανάλυσης του μαρξισμού είναι <strong>απόλυτη</strong>: <strong><em>Ελπίδα διεξόδου του λαού από την κρίση, με τα εργαλεία του καπιταλισμού, δεν πρόκειται να υπάρξει.</em></strong> *** Το παραπάνω <strong>συμπέρασμα </strong>προκύπτει αναπόδραστα εφόσον εξετάσει κανείς την καπιταλιστική κρίση στην ουσία της και θέσει το εξής απλό ερώτημα, το οποίο έχει απαντηθεί ιστορικά δεκάδες φορές: <strong><em>Μπορεί ένα σύστημα που γεννά κρίσεις να τις υπερβεί – και πολύ περισσότερο να τις «καταργήσει» – διά της αναπαραγωγής του;</em></strong> <strong><em>Μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση μέσω της αναπαραγωγής του συστήματος που γεννά την κρίση και που φορτώνει τα βάρη της στους λαούς;…</em></strong> * Μιλώντας κανείς για την <strong>ουσία </strong>και τα <strong>αίτια </strong>της καπιταλιστικής κρίσης, δεν μπορεί να μη διαπιστώσει το εξής <strong>ολοφάνερο</strong>: Ζούμε σε μια κοινωνία που τα έχει όλα, αλλά η ίδια αυτή κοινωνία που έχει και διαθέτει απ’ όλα,<strong>δεν τα έχει και δεν τα διαθέτει για όλους</strong>. Στην κοινωνία που έχει απ’ όλα, <strong>η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έχει από ελάχιστα έως τίποτα</strong>. Ποιος, λοιπόν, μπορεί πραγματικά να διαφωνήσει ότι πιο <strong>παρανοϊκό και σπάταλο σύστημα</strong> δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ στην ιστορία; <strong>Εχουμε όλων των ειδών τις μουστάρδες, μόνο που οι άνθρωποι ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες στην Αθήνα για ένα κομμάτι ψωμί</strong>. Υπάρχει αναρχία στην κατανομή της εργατικής δύναμης, υπάρχει έλλειψη χεριών σε μια σειρά τομείς, αλλά ταυτόχρονα έχουμε έκρηξη ανεργίας. Υπάρχει υπερπληθώρα μέσων παραγωγής και προϊόντων, αλλά ταυτόχρονα η παραγωγή πέφτει και τα προϊόντα μένουν απούλητα. <strong>Γιατί</strong>; Η απάντηση δεν είναι ούτε η «κρίση χρέους», ούτε οι «<strong>διαταραχές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα</strong>», ούτε οι «φούσκες», ούτε τίποτα από όλα όσα συνιστούν παράγωγα, επιφαινόμενα και μορφές εκδήλωσης της κρίσης. Η απάντηση στην αιτία της κρίσης κρύβεται σε <strong>δυο λέξεις</strong>: <strong><em>«Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου».</em></strong> *** Είναι <strong>χαρακτηριστικό</strong>: Το 2007, παραμονές εμφάνισης της κρίσης, σύμφωνα με την Εκθεση του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη, <strong><em>τα πάγια κεφάλαια των θυγατρικών των πολυεθνικών εταιρειών ισοδυναμούσαν με το 125% της παγκόσμιας οικονομίας!</em></strong> * Αν θέλουμε να προσεγγίσουμε σχηματικά και «<strong>γεωμετρικά</strong>» το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που έχει συντελεστεί, δεν έχουμε παρά να φανταστούμε όλη την υδρόγειο, η οποία πια μοιάζει πολύ μικρή για να «χωρέσει» το μέγεθος των κεφαλαίων που έχουν συσσωρευτεί σε<strong>ελάχιστα χέρια</strong>. <strong>Επαναλαμβάνουμε</strong>: <strong><em>Η κρίση εκδηλώθηκε τη στιγμή που τα συσσωρευμένα κεφάλαια είχαν υπερχειλίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ξεπερνούν σε «μάζα» ολόκληρο το μέγεθος της Γης!</em></strong> Το ανθρώπινο μυαλό δυσκολεύεται, επομένως, ακόμα και να φανταστεί <strong>το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης </strong>για την οποία μιλάμε. Οταν, λοιπόν, το κεφάλαιο έχει συσσωρευτεί σε τέτοιο βαθμό – χωρίς εδώ να προστίθενται τα πλασματικά κεφάλαια – τότε είναι σαφές ότι δεν υπάρχει κενό σημείο σε αυτόν τον πλανήτη ώστε το κεφάλαιο να «επενδυθεί» και να επιτελέσει την αποστολή του: <strong>Μέσω της αγοράς να γυρίσει πίσω στον καπιταλιστή ως κέρδος</strong>. Οταν όμως συμβαίνει αυτό, και μάλιστα μετά από μια <strong>30ετή πορεία πτώσης του ποσοστού κέρδους</strong>, τότε πια το κεφάλαιο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως κεφάλαιο. Από τη στιγμή που ο καπιταλισμός εισέλθει σε αυτή τη φάση, από τη στιγμή που αδυνατεί να γυρίσει πίσω στον καπιταλιστή ως κέρδος – αντίθετα κάποιες φορές φέρνει πίσω χασούρα – κι αφού, τελικά, δεν υλοποιείται η υπεραξία,<strong> τότε χωρίς αυτήν ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καπιταλισμός</strong>. Και τότε ακριβώς, το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στην προσπάθειά του να αναπαραχθεί, <strong><em>δεν διστάζει να πάρει κανιβαλικά χαρακτηριστικά.</em></strong> Τι σημαίνει αυτό, αρκεί κανείς να το καταλάβει ρίχνοντας μια και μόνο ματιά, όχι στον<strong> Τρίτο Κόσμο</strong>, αλλά εδώ, στην <strong>Ελλάδα</strong>, στην <strong>Πορτογαλία</strong>, στην <strong>Ιταλία</strong>, στην <strong>Ισπανία</strong>, δηλαδή στον «Πρώτο Κόσμο», της… πολιτισμένης και αναπτυγμένης Ευρώπης. * <em style="border: 0px; font-family: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">(Συνεχίζεται)…</em> Γράφει <strong>ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ για την εφημερίδα Ριζοσπάστης</strong></div>

Καπιταλισμός. Του Ν. Μπογιόπουλου

Ο Ενγκελς αναφέρει ότι «στον καπιταλισμό κάθε βήμα προς την άμβλυνση της κρίσης, προετοιμάζει την επόμενη φάση της κρίσης». Αυτό ακριβώς συ...

Διαβάστε περισσότερα »